2009/Aug/05

Nightfall’s Rosette

Day light 3.1

 

   เช้าวันต่อมาสาวน้อยรสรินกำลังจ้องมองดูเสื้อผ้าที่วางไว้บนเตียงสองชุด เธอกอดอกทำหน้านิ่วเหมือนคิดอะไรบางอย่างท่าทางเคร่งเครียด


   “อืม...จะใส่ชุดไหนออกไปดีนะ” ดูเหมือนว่าเธอกำลังเลือกชุดที่เธอต้องใส่ไปเดทในวันนี้อยู่ เดิมทีเธอเป็นคนที่ไร้เซ้นท์ในการแต่งตัวอยู่แล้ว เอะอะอะไรก็ยูนิฟอร์มสถาบันเมกิโดเนีย แต่เนื่องจากงานนี้คือการเดทจะใส่ยูนิฟอร์มไปเธอก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสมเป็น สาเหตุที่ทำให้เธอคิดหนัก


   “เธอคิดว่าชุดไหนดีล่ะ โรเซ...” เธอถามออกมาด้วยความเคยชินด้วยตามปกติแล้วยามเช้า โรเซลิต้ามักแอบเข้ามาอยู่ในห้องเธอเป็นประจำ คราวนี้ไร้วี่แววเพราะเด็กหญิงร่างเล็กเข้าโรงพยาบาล

   “โธ่ เวลานี้กลับไม่อยู่ซะได้ เอาล่ะเอาชุดแรกนี่ล่ะ ใส่ๆไปเถอะ ทำไมฉันจะต้องมาเลือกชุดเพราะหมอนั่นด้วยนะ” เธอเลือกชุดแขนยาวสีขาวประดับด้วยไทป์ริบบิ้นและสวมกระโปรงสีดำ

 

 

   “เรื่องนี้... จะให้ท่านอาเบลรู้ไม่ได้เด็ดขาด...” รสรินเดินออกจากหอพักไปด้วยสีหน้าจริงจังปนกังวลมุ่งตรงไปบริเวณด้านหน้าประตูหอพักเพื่อพบกับคู่เดทบอส แม็กเบธซึ่งมาถึงพักหนึ่งแล้ว


   “โย่ ยัยกรรมการนักเรียนจอมจุ้น” เด็กหนุ่มทักทาย “มาช้านะ เสียเวลาแต่งตัวอยู่หรือไงให้ตายสิ ผู้หญิงเนี่ยเป็นแบบนี้ทุกคนเลยสินะ ไม่เว้นกระทั่งกรรมการนักเรียนเจ้าระเบียบ”

   “พ...พูดมากน่า” เด็กสาวขระเขิลแก้มของเธอเป็นสีแดงระเรื่อ “ล... แล้วนี่จะพาฉันไปไหนล่ะ ถ้าจะพาฉันไปเพื่อทำอะไรบ้าๆล่ะก็ ฉันจะแจ้งตำรวจแน่”

   “โถ...แม่คุณครับ ผมไม่ได้เลวขนาดที่จะรังแกทำร้ายผู้หญิงได้ลงคอหรอกนะครับ” บอส แก้ต่างให้ตัวเอง แต่รสรินก็สวนขึ้นทันควัน “น่าเชื่อตายล่ะ เจอหน้าครั้งแรกตอนเปิดเทอม แกแทบจะซัดกับฉันอยู่รอมร่อไม่ใช่หรือไง อย่าบอกจะว่าลืมไปแล้วน่ะ”


   แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปใจกลางเมืองซิติเซน ชิตี้ โดยรถราง ผ่านไป 15 นาทีทั้งสองก็มาถึงและลงหน้าบริเวณโรงพยาบาลลูเซีย เมโมเรียล โรงพยาบาลใหญ่ใจกลางเมือง รสรินมองอาคารโรงพยาบาลตาลอยๆแลคิดถึงเพื่อนสาวของเธอ


   “ยัยนั่นจะเป็นอะไรมากหรือเปล่านะ... เข้าไปเยี่ยมซัก...” ชิ้ง !! สีหน้าเป็นห่วงเ ป็นใยเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดกะทันหัน “ไม่สิ ไม่ได้เด็ดขาด ถ้ายัยนั่นรู้เข้าล่ะก็ แย่แน่ !!”

      “เป็นอะไรของเธอ ดูท่าทางอึดอัดยังไงพิกล ฉันมันน่าเซ็งขนาดนั้นเลยหรือ ?” บอสบอก รสรินหันกลับมา “ไปกันเถอะ จะพาฉันไปไหนก็ไป เร็วๆเลย” เธอดันหลังเพื่อนหนุ่มให้ออกห่างจากบริเวณนั้นอย่างใจร้อน


   สายตาสีแดงเพลิงมองจากหน้าต่างอาคารชั้นสี่ลงมาเบื้องล่างบริเวณด้านนอกของโรงพยาบาล เจ้าของสายตาเป็นเด็กหญิงร่างเล็กในชุดคนไข้ใบหน้าฝั่งขวาบนศีรษะของเธอถูกพันด้วยผ้าพันแผล และยืนถือเสาห้อยถุงน้ำเกลือและถุงเลือด “แหม...ใจร้ายจังไม่ยอมมาเยี่ยม แต่กลับไปเดทกับชายแปลกหน้าแบบนี้...”


     บอสและรสรินทั้งคู่เดินเข้าไปสวนสนุกทางทิศตะวันออกของโรงพยาบาลอย่างรีบๆ “อะไรของเธอตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะ รีบร้อนอะไรนักหนาเนี่ย” บอสยิงคำถามใส่รสริน “ไม่มีอะไรหรอก หรือว่านายอยากจะกลับแล้ว ?” รสรินหลบที่จะตอบและสวนกลับด้วยคำถาม


   “แหม...มาสวนสนุกกันเสียด้วย...” เด็กหญิงในชุดคนไข้แอบตามรสรินมาอย่างลับๆ “น่าสนุกดีเหมือนกันนะ หึหึ...”

   “หนอยแน่ะ !! บังอาจนักนะ” สมุนสาวของบอส ซาคป์แอบตามหัวหน้าของเธอมาลับๆ “ถือว่าตัวเองเป็นกรรมการนักเรียนแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไงนะ !?”

   “จากที่ผมได้ติดตามมาสักพักหนึ่ง” ชายหนุ่มหัวหน้าห้องแอบตามทั้งคู่มาอย่างลับๆ “คิดว่าคงจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นหรอกนะครับ”



   สโตรกเกอร์ทั้งสามหันมามองกันและกันพวกเขายืนจ้องกันอยู่สักพักด้วยความแปลกใจจากนั้นก็เริ่มทักทายกัน “มาทำอะไรกันที่นี่น่ะ ?”


   “ห๊า !! หัวหน้าห้องนี่นา แล้วก็คุณหนูเมกิโดเนียด้วย” ชาคป์ประหลาดใจกับเพื่อนร่วมทาง แต่ดูเหมือนโรเซลิต้าจะไม่เคยพบกับทั้งคู่มาก่อน “แล้ว ? พวกคุณคือใครหรือคะ ?” กอร์สจึงได้ตอบแนะนำตัวเองและเพื่อนสาวร่วมห้อง “สวัสดีครับผม กอร์ส ลองเกอด็อก เป็นหัวหน้าห้องชั้นเรียนที่รสรินอยู่ ส่วนคนนี้คือ ชาคป์ บุ๊ซซี่ เพื่อนร่วมชั้นครับ”


   “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” โรเซลิต้าตอบ “ว่าแต่แอบตามคนอื่นแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ”

   “ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอกครับ เนื่องจากผมเป็นหัวหน้าห้องจึงต้องสอดส่องดูแลเพื่อนร่วมชั้นเป็นเรื่องธรรมดาครับ” กอร์สชี้แจงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

   “ใช่แล้ว ฉันไม่ได้แอบตามมาสักหน่อย !!” ชาคป์ชี้แจงบ้าง “แค่เป็นห่วงบอสของฉันก็เท่านั้นเองแหล่ะ”

   “อ๋อเหรอจ้ะ...ฮิฮิ” โรเซลิต้ารับทราบ ตามด้วยคำถามของกอร์ส “ว่าแต่ว่าคุณเมกิโดเนียบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลอยู่ไม่ใช่เหรอครับ...” บรรกาศของทั้งสามเงียบสงัดลงอีกพักหนึ่ง ตามด้วยระเบิดหัวเราะพร้อมกันโดยไม่คาดหมาย


   “เอ้า อยากจะพาฉันไปไหนล่ะ” รสรินถามบอส “รีบๆไปฉันจะได้รีบๆกลับ”

   “ถ้างั้นล่ะก็ รายการแรกก็ไวกิ้ง !!ตามมาเลย” บอสตอบและคิดในใจว่า “หึหึ... วันนี้เธอได้ร้องแน่ยัยกรรมการนักเรียน”


   ทั้งสองเดินไปทางเครื่องเล่นไวกิ้งซื้อบัตรแล้วขึ้นไปบนเครื่องเล่น พร้อมกับสโตรกเกอร์ทั้งสามแบบห่างๆโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ต่อด้วยทวิสเตอร์ แล้วก็รถไฟเหอะตีลังกา ฟ้าว !! “ยะฮู้ !!” ชายหนุ่มส่งเสียงร้องด้วยความสนุกสนาน แต่สาวน้อยรสรินกลับนั่งหน้านิ่งเหมือนปกติ “...” ตามด้วยเสียงร้องจากผู้คนในรอบนั้นโดยเฉพาะสโตรกเกอร์ทั้งสามด้านหลัง “ยะโฮ !! อะฮะฮะ” รู้สึกว่าโรเซลิต้าจะชอบพอดูเลยทีเดียว ผิดกับอีกสองคนที่ร้องเสียงหลง “วะวะ ว้ากกกกกกกกกกกกก!!”


   “อะไรกันไม่เห็นเธอจะร้องกลัวเหมือนสาวๆคนอื่นเลย ตายด้านหรือไงเนี่ย” บอสถามเพราะแปลกใจ รสรินจึงตอบกลับมาว่า “ฉันรู้สึกว่ามันธรรมดาไม่มีน่าตื่นเต้นอะไร”

   “อะไรกันน่ะ สนุกดีออกทำไมพวกคุณถึงดูแย่ขนาดนั้นล่ะคะ ?” โรเซลิต้า ถามกับเพื่อนสโตรกเกอร์ทั้งสอง “ไอ้ของแบบนี้มันสนุกตรงไหนกัน... คลื่นไส้” ชาคป์ตอบตามด้วยกอร์ส “นะ...นั่นสิครับ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน...”


   “เอ๊ะ ? ตรงนั้นมัน... รุ่นพี่โซรันกับรุ่นพี่โมโมเอะนี่นา...” รสรินหันไปเห็นรุ่นพี่ของเธอในบริเวณสวนสนุก “ระ...หรือว่า ทั้งสองคนจะแอบคบกันตามข่าวลือนั่นจริงๆ !!ลองถามดูดีกว่า”

   “รุ่นพี่โซรัน รุ่นพี่โมโมเอะคะ !!” รสรินตะโกนเรียก “หือ ? เจอคนรู้จักเหรอรสริน”บอสถามด้วยความสงสัย “ใช่แล้วล่ะ รุ่นพี่ที่เป็นกรรมการนักเรียนด้วยกันน่ะ”


   “แต่เดี๋ยวก่อน...ถ้าหากสองคนนั้นรู้เรื่องวันนี้เข้าล่ะก็มีหวัง...” ดูเหมือนเธอจะพึ่งนึกบางอย่างออก “ไม่ดีแน่ถ้าเรื่องไปถึงสองคนนี้ จะไม่จบแค่ท่านอาเบลแน่ แต่อาจจะรามไปทั้งสถาบันเลยก็ได้”

   “เมื่อกี้เหมือนมีใครเรียกเลยว่าไหมโมโมเอะ ?” โซรันมองหาต้นเสียงพร้อมกับโมโมเอะ “ไม่เห็นมีใครเลยนี่นา โซรัน สงสัยนายจะหูแว่วไปละมั้ง”


   “อ๊ะ!! หันมาทางนี้แล้ว ต้องรีบหลบ!!” สาวน้อยหน้าซีดเหงื่อตกจนเพื่อนหนุ่มอดห่วงไม่ได้ “เป็นอะไรของเธอตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะ ประหลาดคนจริงๆ” รสรินหันมาดึงบอสเข้าไปในบ้านผีสิงเพื่อหลบรุ่นพี่ของเธอ “เฮ้ย เอาจริงดิ นี่บ้านผีสิงนะ นี่เธอจะเข้าไปจริงๆเหรอ?”


   ไร้เสียงตอบรับจากเด็กสาว เหมือนเธอจะไม่ได้ฟังที่เพื่อนชายเธอพูดเลยแม้แต่นิดเดียวยังดึงดันเข้าไปในบ้านผีสิงอยู่ท่าเดียว ทั้งๆที่เธอเป็นคนมีภูมิต้านทานต่ำเรื่องสยองขวัญต่ำ


   “กรี้ดดดดด !! เข้าไปในบ้านผีสิงแล้วนี่คิดจะอ่อยจับคุณบอสสินะ” ชาคป์โวยวายออกมาเมื่อได้เห็นซึ่งเป็นเวลาเดียวกับโรเซลิต้า “กรี้ดดดดด !! อะไรน่ะ พาท่านพี่ไปที่แบบนั้นคิดจะแต๊ะอั๋งเต็มที่เลยล่ะสิ!!” แล้วทั้งคู่ก็หันมาโวยวายใส่กันเพราะความเห็นขัดแย้งกันเสียงดัง “ว่าไงนะย๊า!”

   “จะยังไงก็เถอะครับผมว่า เรารีบตามเข้าไปกันดีกว่า” กอร์สเข้าห้ามพร้อมแนะนำสองสาว “รู้แล้วน่า !!” สองสาวขานรับพร้อมๆกัน


   “เอาล่ะถ้าเราเดินทะลุไปอีกฝากก็คงจะไม่มีอะไรแล้ว...” สาวน้อยความรู้สึกช้ากำลังจะเริ่มรู้ตัว “...เอ๋...ทำไมในนี้มันมืดจัง... นี่นาย !! พาฉันมาที่ไหนเนี่ย !!”

   “พาเดินเข้ามาเองแท้ๆ...มาโทษกันเจอเลย...” บอสคิดในใจแล้วออกไปว่า “ก็บ้านผีสิงน่ะสิ เธอพาเดินเข้ามาเองแท้ๆไม่รู้เลยไง”

   “อะไรนะ !!บ้านผีสิง !!” รสรินได้ยินดังนั้นเธอตกใจมาก และเริ่มมองรอบตัวอย่างรนลาน “ฮีก!! ...อึ๋ย...ไม่เป็นอะไรน่านี่มันแค่ของปลอม”


   ทั้งคู่เดินต่อไปพักหนึ่งถึงทางเดินด้านเป็นลักษณะกำแพงขนาบข้างทางแคบๆ ทันใดนั้นก็มีมือจำนวนมากพุ่งทะลุกำแพงมาอย่างรวดเร็ว “กรี้ดดดดดดดดดดดด !!” เด็กสาวกรีดร้องด้วยความกลัวแล้ววิ่งหนีกลับหลังไป เธอสะดุดล้มลงหน้าบ่อน้ำ “สวัสดี...” เสียงอันเย็นยะเยือกทักทายจากหญิงสาวผมยามรุงรังปิดหน้าปิดตา “ไม่เอาน๊า !!”  รสรินลุกขึ้นวิ่งต่อไปด้วยความกลัวไปเจอกับมัมมี่ออกมาจากโรงศพ “กรี้ดดดดดดดดดดดดด !!” เธอวิ่งต่อไปพยายามกลับไปที่ทางออก เป็นที่น่าแปลกใจมากเพราะที่ได้เจอตัวเธอเองเดินผ่านมันมาแล้วทั้งสิ้น...


   “ผมว่าคุณรสรินกำลังวิ่งมาทางนี้นะครับทุกคน...” กอร์สบอกกับสองสาว “ฉันตาไม่ได้บอดย่ะ รีบหาที่หลบเร็วเข้า!!” ทั้งสามพยามหาที่หลบกอร์สเข้าหลบหลังป้ายหลุมศพด้านขวา ชาคป์หลบด้านซ้าย เหลือเพียงโรเซลิต้าตรงกลางไม่มีที่หลบ...


   ปึก !! ตุบ !! รสรินวิ่งชนเข้ากับโรเซลิต้าอย่างจัง ทั้งคู่ล้มลงก้นกระแทกพื้น “อ๊ะ เจ็บชะมัด วิ่งชนกับคนอื่นเข้าจนได้” รสรินสติกลับมาอีกครั้งเธอกล่าวขอโทษคู่กรณี “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทัน...”

   “เจ็บจัง...ท่านพี่...ใจร้าย...” ภาพที่รสรินเห็นเป็น เด็กผู้หญิงในชุดคนไข้มีผ้าพันแผลปิดตาถือเสาห้อยน้ำเกลือและถุงเลือดกำลังลุกขึ้นยืนโงนเงนไปมา “ผะ...ผะผะ...ผี คนไข้ กรี้ดดดดดดดดดด!!” สาวน้อยรสรินกรีดร้องแล้วสงบหมดสติไป...”


   “นี่เธอ !! วิ่งรอหน่อยสิ!!” บอสวิ่งตามรสรินมาตะโกนเรียก โรเซลิต้ากระโดดเข้าไปหลบกับกอร์ส “นี่เธฮ รสริน เป็นอะไรไป ตอบหน่อยนี่เธอ เธอ” กอร์สพยุงรสรินที่หมดสติขึ้นหลังแล้วพาเดินออกไปข้างนอก


   “....อะ...อืม...นี่ฉันเป็นอะไรไป” เด็กสาวรู้สึกตัว “แล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนน่ะ”

   “ก็เธอสลบไปน่ะสิ ฉันก็เลยแบกมาพักไว้ที่ร้านกาแฟเนี่ย” เพื่อนหนุ่มตอบกลับ “แปลกดีนะ เครื่องเล่นที่น่าจะกลัวกับเฉย ทีบ้านผีสิงหลอกเด็กกลับกลัวจนถึงสลบเนี่ย ฮะ ฮ่าฮ่าๆ”

   “เงียบไปเลยนะ !! ก็มัน...น่ากลัว...นี่...” รสรินอายหน้าแดง “เออ...นี่ ขอบใจนะ...ที่ช่วยแบกฉันออกมาน่ะ...”

   “ฮะฮะฮะ ไม่เป็นไร เธอเองก็ไม่ได้หนักอะไรมากสักหน่อย” บอสหยอกกลับ “ฮ่าฮ่าฮ่าๆ”


   บริเวณมุมกำแพงบ้านผีสิง มีสายตากลุ่มหนึ่งจ้องมองมายังคู่ของรสรินและบอสด้วยไฟอิจฉาอันร้อนแรงระดับ ที่เพียงพอจะเผาสวนสนุกนี้วอดวายเลยทีเดียว

   “อะไรน่ะ!! บรรยากาศแบบนั้นมันอะไรกัน กรี้ดดดดด !!” โรเซลิต้ากับชาคป์หวีนอิจฉาพร้อมกัน “ผมว่าใจเย็นๆกันก่อนดีกว่านะครับ” กอร์สพยายามปรามให้บรรกาศร้อนแรงเย็นลง


   “ประกาศ ถึงท่านลูกค้าผู้มีอุปการคุณทุกท่าน” เสียงจากประชาสัมพันธ์สวนสนุก “ประกาศสภาวะฉุกเฉิน ขณะนี้มี “ฟอลเลน” 1 ตนซึ่งหนีการตามล่าของเจ้าหน้าที่กองทหารศาสนาหน่วยลูเซีย เข้ามาในบริเวณสวนสนุกของเรา ขอให้ทุกท่านทำการอบยพออกเพื่อความปลอดภัย...”


    “หา !! ว่าไงนะมีปีศาจบุกเข้ามาในนี้เหรอ ?” ชาคป์ประหลาดใจ “ถ้าอย่างนั้นเห็นทีพวกเราคงต้องถอนตัวกันก่อนแล้วล่ะครับ” กอร์สบอก

   “....” โรเซลิต้าออกวิ่งไปก่อนทั้งสองคนเงียบๆ ก่อนที่ชาคป์จะสังเกตเห็นว่าไม่อยู่ “อ้าว ยัยคุณหนูเมกิโดเนีย หายไปไหนแล้ว ?” กอร์สจึงแนะนำว่า “พวกเราเองก็ไปกันเถอะครับ ไม่ต้องห่วงสองคนนั้นหรอก”

   “โธ่ อะไรกัน กำลังสนุกเลย เซ็งสะบัด” บอสกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจ “เพื่อความปลอดภัยน่า กลับเถอะ”


   “ประกาศ ขณะนี้ ‘ฟอลเลน’ ได้มุ่งหน้าไปทางเส้นทางตะวันออกซึ่งผ่านค็อปฟี่ช็อป บ้านผีสิง และรถไฟเหาะ ขอให้ทุกท่านโปรดหลีกเลี่ยงเส้นทางดังกล่าว”


   “อะไรนะ !!นั่นมันทางนี้นี่นา !!” รสรินตะโกน


   ตูมมมมม !!

 

Nightfall's Rosette

DayLight 3.0

End

Comment

Comment:

Tweet